Hoe kwam Gaulthier in de vastgoedwereld terecht?


De lente staat weer voor de deur, ookal is het weer totaal niet navenant, toch hebben de kriebels mij geïnspireerd om weer te beginnen schrijven. Ik wil graag beginnen met een persoonlijk verhaal, en daarbij ga ik mijn nieuwe partner in vastgoed voorstellen en uitleggen hoe Gaulthier in mijn leven kwam gewandeld.


Ik heb altijd een enorm zwak gehad voor dieren, ik ben ook opgegroeid met telkens huisdieren om mij heen. Toen ik dan uiteindelijk alleen ging wonen, miste ik echt een kwispelend staartje om bij thuis te komen. De chihuahua van mijn ouders kon ik echt niet meenemen, hij was veel te gehecht aan mijn mama. Ik zat echt met een leegte die ik graag wilde vullen.


Maar ondertussen had ik eigenlijk al vrede genomen met het idee dat een huisdier echt niet in mijn leven zou passen. Door mijn job heb ik zo'n onregelmatige uren, dan probeer ik nog mijn social time met vriendinnen daar tussen te persen en bovendien ga ik vaak eten op restaurant. Ik dacht bij mezelf dat dat beestje echt niet gelukkig kon zijn, dan moest hij een hele dag zitten wachten tot ik thuis kwam? Met die gedachte kon ik echt niet leven. Maar het universum had duidelijk al een plan voor mij in petto.


Op een koude zondag in de winter, zat ik op een terrasje in Brussel te genieten van een glaasje rose onder een lekker warme brander. Opeens viel mij op dat het koppel achter ons twee teckeltjes bij had. Ze lagen zo rustig op hun schoot te slapen, en je zag echt dat ze gelukkig waren en goed verzorgd werden. Ik besloot - na 2 minuten hen te hebben aangegaapt - met hen een conversatie aan te gaan over teckels. En ik kon het gesprek nog niet tegoed afsluiten, of opeens zat een van die kleine sloebers op mijn schoot. Hij rolde zich in een bolletje in mijn jas en wilde knuffelen. En oh ja, op die moment verloor ik mijn hart aan de teckels! Zijn mooi zacht en blinkend vachtje en dat lange lijfje dat ervoor zorgde dat hij nogal klungelachtig sprong, zorgde ervoor dat ik helemaal betoverd was.


De dag erna begon ik was opzoekwerk te doen, en ik zou mezelf niet zijn als ik ook weer begon te twijfelen of ik het wel echt zou doen. Ik las dat ze erg koppig zijn, actief maar vooral heel loyaal en lief... Ik dacht echt bij mezelf: "als ze mij nu in een hondenras zouden gieten, zou er net hetzelfde staan" haha! Ik wist al vrij snel dat ik een chocolade kleurtje wilde hebben, en de naam had ik ook alvast; Gaulthier. Ik begon wat accounts te volgen op instagram, en vroeg ook aan de baasjes hoe het was om een teckeltje in huis te hebben. Ik moet eerlijk toegeven dat het wel echt een obsessie begon te worden, ik wilde zo graag een hondje. Maar ik kon mij nog altijd niet over het idee zetten dat hij altijd thuis zou moeten zitten.


Enkele maanden gingen voorbij en ik had het eerlijk gezegd wel wat laten rusten. Ik denk dat mijn collega's op een gegeven moment echt gek werden van mij, ik kwam vaak het kantoor binnen, en begon dan weer te zoeken naar nestjes online. Maar het bleef telkens bij kijken, maar ik zeg het nogmaals: het universum had andere plannen voor mij. Op een dag, enkele weken voor de zomer, moest ik een afspraak van een collega overnemen. Een klant kwam met haar architect kijken, en op die afspraak had zij toch wel geen 12 weken oude teckel bij zeker! Ze vroeg mij op hem te passen, ja dat moest ze geen twee keer vragen he. Wat een leuke dag, ik was weer he-le-maal in de ban.


Ze had hem bij in een draagtas, en dat deed me realiseren dat ik hem ook wel zo kon meenemen op afspraken. Ik weet niet meer hoe, maar ik begon de regels van de Engel & Völkers kantoren op te zoeken, en zag staan dat elk kantoor een office dog kon hebben. Ja, je zal nu wel weten dat op die momenten alles voor mijn ogen roze kleurde, met roos gouden sterretjes! Waarom moet ik hem thuis laten? Hij kan toch groeien in mijn leven. Het gaat veel tijd nemen om hem op te voeden, maar hij kan toch een deel uitmaken van mijn carrière? Ik vroeg of iedereen op kantoor hiermee zou kunnen omgaan, en ze waren allemaal laaiend enthousiast!

Je zou nu denken dat het van daar in een stroomversnelling ging, maar nee hoor. Ik heb 4 maanden gezocht naar het pupje dat ik in mijn hoofd had. Ik wilde graag een langharige chocoladebruine kaninchen teckel én belangrijker; hij moest van een nestje komen bij mensen thuis en niet van een fokker. Elke dag checkte ik websites, en mijn collega's ook, maar het was niet makkelijk....


Tot op een dag ik 's ochtends wakker word en mijn mails begint te lezen in bed, er was een niet zo aangename mail tussen waardoor ik mijn gedachte wilde verzetten en weer op tweedehands sites begon te zoeken naar teckeltjes. En ooooh ja hoor, daar was hij dan. Ik begon te dansen door het huis, maar ik durfde niet goed reageren omdat ik dacht dat hij toch al wel weg zou zijn. Toch heeft mijn vriend mij overtuigd om haar aan te schrijven, en ze antwoordde meteen dat we diezelfde dag nog konden gaan kijken.


Ik sprong in de douche en was echt op 5 minuten klaar, ik moest zelfs niet nadenken over mijn outfit. Maar waar ik ook even niet aan had gedacht was om aan haar te vragen waar ze nu net woonde. Eenmaal in de auto moest ik haar wel vragen wat het adres was. Ze bleek maar zo'n 250 km van ons te wonen in Nederland. Och ja 2 uur en 30 minuten rijden leken voor mij echt niets, achter had ik om 15u wel een afspraak voor een ondertekening op kantoor. Och ja, het was nog maar 9u; RIJDEN!!

Na onze spontane road trip op onze nuchtere maag, komen we aan bij het gezellige huisje. Ze had al meerdere teckeltjes en enkele pups. Maar dat ene kleine schatje kwam meteen naar mij, ik pakte hem vast en liet hem niet meer los. Mevrouw zei dat we hem wel mochten meenemen aangezien we zo ver hadden gereden. Nu moet je weten, dat ik -zelfs na maanden planning en de perfectionist dat ik normaal ben- totaal niet voorbereid was op deze dag. Ik had geen geld bij, dus we moesten daar ergens tussen de groene weien, een dorpje zoeken met een bankautomaat. Zo gezegd, zo gedaan en Gaulthier was klaar om met ons mee naar huis te gaan! Maar natuurlijk, had ik thuis helemaal niets voor hem. Uiteindelijk vonden we een dierenwinkel op een industrietrein in de middle of nowhere, en daar heb ik alles gekocht wat ik zag, 8 kg eten inclusief. Dan vertrokken we snel weer naar Antwerpen voor de ondertekening, dus zijn eerste daad als vastgoedassistent heeft hij al volbracht op de eerste dag dat ik hem had!

Toen we aankwamen op kantoor, kon het het wel snel gewoon worden. Ik had ondertussen ook mijn klanten ingelicht en zij waren eigenlijk zelfs nog opgewondener om te komen tekenen. Nadat alles vlot was verlopen, zijn we naar huis gegaan waar hij zich meteen thuis voelde. Hij sliep de nacht door, was de volgende dag mee op restaurant en kon zich goed aanpassen op kantoor. Je kan wel zien op sociale media, dat we onafscheidelijk zijn!


Dat is nogal een verhaal om ermee in te vliegen he? Ik vind het super om mijn ervaring met jullie te delen, en ook zeker de ervaring van hoe ik hem het opgevoed en hoe hij het doet in de vastgoedsector. Dus als jullie graag een vervolgartikel willen, ga dan naar Gaulthier zijn instagram pagina en stem op YES in zijn stories.


Ik wilde dit verhaal graag delen omdat ik vaak de vraag kreeg hoe het allemaal gelopen was, en zoals je ziet heb ik er zeker goed over nagedacht!


Veel liefst van ONS,



Kimberly en Gaulthier


106 views